این باند در آخرین حرکت خود علیرضا بیرانوند را جلو انداخت تا گلر تیم ملی با توهین به علی دایی مرتکب یکی از بزرگترین اشتباهات حرفهای اش شود.
علی دایی چه گفت؟
رصد فضای رسانهای و هواداری به شکل واضحی ثابت میکند روایت فدراسیون فوتبال، امیر قلعهنویی و بازیکنان تیم ملی مبنی بر موفقیت در جام جهانی مورد پذیرش قرار نگرفته است. دلیل این نپذیرفتن ساده است؛ کدام عقل سلیمی قبول میکند حذف در مرحله گروهی جام جهانی ۴۸ تیمی دستاورد و موفقیت است؟
در چنین فضایی علی دایی نیز مثل سایر کارشناسان در برنامه عادل فردوسیپور نظرش را درباره عملکرد تیم ملی در جام جهانی ارائه داد. دایی به سادگی گفت ما موفقیتی به دست نیاوردیم و کسب سه تساوی در آسانترین گروه جام جهانی دستاورد نیست. وقتی عادل گفت بیرانوند درخواست کرده مجسمه قلعهنویی ساخته شود هم کریم باقری به شوخی پاسخ داد «علی یک مجسمه قلعه نویی را در خانه برای خودش بسازد». در این جا دایی با کنایه به ماجرای دکترا گرفتن بیرانوند اشاره کرد و گفت «نگو علی، بگو دکتر بیرانوند».
درست چند ساعت از این برنامه نگذشته بود که «ژنرال» دستور حمله به علی دایی را صادر کرد.
حمله به علی دایی با سوژههای پوسیده
ابتدا فعالان رسانهای که سال هاست در فضای مجازی و بین همکاران خبرنگار به عنوان «دوستداران امیر قلعهنویی» (قلعه فن) شناخته میشوند، وارد عمل شدند تا موج اولیه را شکل بدهند. آنها با چند جمله یکسان و کلیدواژههای تکراری شروع به تولید محتوا کردند؛ «حمایت از روحانی در انتخابات»، «منصوب شدن به عنوان سرمربی تیم ملی با دستور احمدی نژاد»، «ملاقات با شهردار یک شهر شمالی کشور»، «بازی کردن تا سن ۳۷ سالگی» و «اختلاف با برخی ستارههای وقت تیم ملی» از جمله گزارههایی بود که در این محتواها به کرات دیده میشد. همین دست فرمان را برخی رسانههای اصولگرا که مدت هاست به دنبال هر فرصتی برای حمله به علی دایی هستند ادامه پیدا کرد؛ آنهایی که سال هاست متوجه شدند علی دایی قرار نیست مثل باقی ورزشکاران و سلبریتیها آدم سیستم شود. همین رسانهها نوشتند علی دایی با فلان سابقه و بهمان کارنامه در مربیگری بهتر است درباره قلعه نویی و بازیکنان حرف نزند.
پرده بعدی به دست یکی از رسانههای به شدت طرفدار قلعهنویی رقم خورد. این گروه وقتی متوجه شدند چند چهره رسانهای کوچک و تعدادی رسانه سیاسی زاویهدار با علی دایی نتوانستند موج بزرگی ایجاد کنند، به زعم خودشان دست به ابتکار زدند. آنها با دعوت از علی کفاشیان و کشاندن بحث به سمت علی دایی فضا را به سمتی بردند که این جمله چند بار تکرار شود: «احمدی نژاد دایی را سرمربی تیم ملی کرد.» سپش همین یک جمله را که علی کفاشیان دست کم ۲۰ بار در مصاحبههای سه، چهار سال اخیر با جزییات فراوان آن را نقل کرده با تیتر «افشاگری کفاشیان از ماجرای انتصاب و برکناری علی دایی برای اولین بار» در صفحات فراوان مجازی بازنشر دادند.
با این حال رصد فضای مجازی نشان داد اغلب مخاطبان با تشخیص پروژه بودن این فرایند توجهی به آن نشان ندادند. مردم نشان دادند این روزها بیشتر درگیر اخبار جنگ هستند تا تیترسازیهای فیک برخی رسانه ها. اینجا بود که باید بمب اصلی میترکید.
شب گذشته علیرضا بیرانوند که در چند روز گذشته بابت اظهارنظر ناشیانهاش مبنی بر لزوم ساخت مجسمه قلعهنویی و بازیکنان سوژه شده بود، دو استوری طولانی و سراسر توهین به علی دایی منتشر کرد. بیرانوند در این دو استوری اینستاگرامی، دایی را به رانتخواری و همسفره شدن با کسانی که آرزوی بمباران ایران را دارند متهم کرد.
اولین چیزی که در استوریهای بیرانوند به چشم آمد، نه توهینهای او بلکه متنی است که مشخصا نمیتواند نوشته او و یا حتی حاصل تفکرات این دروازهبان باشد. افکار عمومی ادبیات و نحوه نگارش ادبی! بیرانوند را در محتواهایی سابق او دیده و به خوبی با آن آشنا هستند. هنوز عبارت معروف «تن من مباد و پرسپولیس باد» در یکی از استوری های بیرانوند از یاد مردم نرفته است. از همین رو بسیاری از کاربران خطاب به بیرانوند نوشتند اگر فقط بتوانی از روی متن استوریات بخوانی، حرفهایت را قبول میکنیم.
عده زیادی در واکنش به استوری بیرانوند نوشتند این متن توسط همان گروههایی نوشته شده که پروژه تخریب دایی را پیش میبرند؛ از همان ادبیات استفاده کرده و حول همان کلیدواژهها به نگارش درآمده است. این برداشت یعنی بیرانوند در این جا صرفا نقش بلندگو را ایفا کرده، بی توجه به اینکه قرار گرفتن مقابل محبوبترین فوتبالیست و یا حتی شخصیت ورزشی ایران چه عواقبی میتواند برای او داشته باشد.
با زدن علی دایی صعود میکنید؟
به نظر میرسد تیم امیر قلعهنویی، حتی زمانی که در مکزیک حضور داشت، بیش از هر چیز نگران روایت رسانهای از عملکرد خود بود.
اما فوتبال در نهایت در زمین مسابقه تعیین میشود، نه در شبکههای اجتماعی. اگر تیم ملی موفق به صعود شده بود، هیچ حجم از نقدهای رسانهای نمیتوانست این موفقیت را از بین ببرد؛ همانطور که پس از حذف نیز هیچ عملیات رسانهای نمیتواند این ناکامی را جبران کند.
حمله به علی دایی نیز از همین جنس است. دایی، آقای گل پیشین فوتبال ملی جهان که تنها کریستیانو رونالدو و لیونل مسی توانستند رکورد او را جابهجا کنند و همچنان از نظر میانگین گل ملی، آماری درخشان دارد، یکی از شناختهشدهترین چهرههای تاریخ فوتبال ایران است.
علاوه بر افتخارات فوتبالی، محبوبیت اجتماعی او نیز طی سالهای گذشته بارها آزموده شده است. تجربه نیز نشان داده تلاش برای تخریب او با موضوعاتی مانند شکست مقابل عربستان یا فروش عینک دودی به هلدینگ خلیج فارس، نهتنها موفق نبوده، بلکه در مواردی به افزایش محبوبیتش انجامیده است.
در این میان، شاید بزرگترین بازنده این ماجرا علیرضا بیرانوند باشد؛ پسری که یک روز با ساک ورزشیاش از شهرستانی دورافتاده به تهران آمد و با عملکرد خوب به سطح یک فوتبال ایران رسید، اما خیلی زود نشان داد از لحاظ شخصیتی و روانی ظرفیت این حجم از توجه را ندارد.
باند تخریب کننده علی دایی هم از همین ضعف استفاده کردند و حالا او را روبروی کسی قرار دادهاند که فقط اسمش ده هیچ بیرانوند را میزند. کسی که وقتی به مدرک دکترای بیرانوند کنایه میزند، پشتوانه اش فارغ التحصیلی از دانشگاه شریف است و وقتی در مورد عملکرد فنی صحبت میکند تاریخی طولانی از درخشش و دستاورد دارد.
